اقتصار مىشود أول - شيخ صدوق در ( امالى ) سند به حضرت سيد الساجدين عليه السلام مىرساتد كه روزى امام حسين ( ع ) بر حضرت امام حسن ( ع ) داخل شد چون به آن جناب نظر كرد بگرييد ، فرمود گريه تو چه سبب دارد ؟ گفت مىگريم به جهت آنچه با تو مىكنند ، پس امام حسن ( ع ) فرمود كلماتي چند كه متمن واقعه كربلاست كه در كتاب ( امالى ) مذكور است ، ودر ذيل خبر است كه در آن هنگام يعنى بعد از شهادت تو فرود مىآيد در بنى أمية لعنت خداى ، وآسمان خون مىبارد ، وگريه مىكند بر تو همه چيز حتى وحوش در صحراها وماهيها در درياها ( 1 ) دوم - شيخ ثقة صدوق مقدم وابن قولويه در ( كامل الزيارة ) از عروة بن الزبير مسندا نقل مىكند كه مىگويد شنيدم از أبو ذر رضي الله عنه وقتي كه عثمان أو را از مدينه نفى كرده بود ، ومىخواست روانه ربذه كند ، ومردم با گفتند خوشدل باش كه اين نحو مصيبت در جنب سبحانه اندك است ، أبو ذر فرمود بسيار كم است اين مصيبت ، وليكن چونيد شما گاهى كه حسين كشته شود كشته شدني ، يا گفت سر بريده شود سربريده شدني - وترديد از راوي است - به خداى سوگند در اسلام بعد از قتل خليفه يعني أمير المؤمنين ( ع ) كشته‌اى أعظم از أو نيست ، وزودا كه خداى شمشير أو را بر اين أمت مسلول كند ، وابدا به غلاف باز نگرداند ، ومىفرستد منتقمى از ذريه أو را تا انتقام بكشد از مردم ، واگر شما بدانيد كه چه وارد مى آيد بر أهل بحار وسكان جبال در بيشه‌ها وتل ها وأهل آسمان از قتل أو هر آينه مىگريستيد تا جان هاى شما بر آيد ، وهيچ آسمانى نيست كه روح مقدس حسين بر أو عبور كند

--> ( 1 ) أمالي الصدوق مجلس 24 تحت رقم 3 ، بحار الأنوار 45 / 218 رقم 44 .